Na “The green world” was het tijd om de bakens te verzetten. Ik wou meer ‘rock’ in mijn muziek stoppen en kocht eind 2002 een elektrische gitaar. Na een paar maanden oefenen schreef ik mijn eerste gitaarsong “Back to school”, die gevolgd werd door “City of my dreams”, waar ik een clip voor maakte. De gitaar was een welkome toevoeging, niet alleen in het geluid van mijn muziek maar ik leerde ook om op een andere manier te componeren. Mijn beperkte gitaarspel leverde meer focus op en ik voegde minder tierelantijnen toe en maakte de muziek meer uptempo.

Tower to heaven
In dit nummer komt gelijk de albumtitel voor: “All the heathens call it an escape to nowhere” (‘alle heidenen noemen het een ontsnapping naar nergens’). “Nowhere” staat voor de hemel, waar mensen een kijkje kunnen nemen, als ze tenminste uitverkoren worden en bereid zijn om hun leven met een weekje in te korten. Hoe ik op dit idee kwam? Ondanks dat ik niet in een leven na de dood geloof, vind ik het idee van de hemel wel interessant. In “Tower to heaven” is de hemel dan ook niet een plek waar je ná je leven heengaat, maar tijdens. Als je in een dip zit kun je de toren naar de hemel beklimmen, waar je vervolgens wordt opgeladen om er weer even tegenaan te kunnen. Het is eigenlijk mijn versie van de hemel. In de brug hoor je mijn eerste voorzichtige gitaarsolo. Een virtuoos ben ik nooit geworden, maar binnen mijn eigen muziek past die simpelheid prima.
De luchtigheid van dit nummer staat haaks op de serieuze songs van “Art life” en “The green world” en het was voor mij ook erg leuk om deze andere kant te laten horen.

Take me as I am
Ik ben nooit in staat geweest om de subtiele signalen van het andere geslacht op te vangen. Dat kan twee dingen betekenen: die zijn er nooit geweest óf ik had mijn ogen niet goed open. Het zou nog dik tien jaar duren voordat ik de echte liefde leerde kennen, maar anno 2003 was ik vooral vaak in stilte verliefd. De ander wist van niks en in mijn hoofd was er van alles aan de hand. Het heeft ook te maken met een gebrek aan zelfvertrouwen: “I know I might not look like Mr. Right”. Ik had wat dat betreft een beetje overtrokken verwachtingen van de liefde. Voor mij was het als een enorme heuvel die ik maar niet over kon komen. Nu geloof ik dat wat komt, komt. Al die jaren dat ik alleen was zijn het waard geweest, zodat ik in 2014 het liefdesgeluk kon vinden.
Los van de twee gitaarsolo’s had dit nummer goed op “Art life” gepast.

City of my dreams
In mijn lesboek voor gitaar stond een simpele oefening in de powerchords E-D-A en dat was de start van het rifje van “City of my dreams”. Ik koos ervoor om de gitaarpartij niet elektrisch op te nemen, maar akoestisch (met een microfoon ervoor). Dat is niet gebruikelijk als je een jazz-gitaar bespeelt. Tekstueel is het een ode aan de stad Groningen, waar ik al jaren vaak kwam en wat ik zag als mijn toekomstige woonplaats. Het zou nog een paar jaar duren voordat ik tot de conclusie kwam dat ik er toch niet wou wonen, maar ten tijde van dit nummer twijfelde ik daar (bijna) niet over.
Samen met Jan Kuipers en Gert Blokzijl nam ik een videoclip op, tot nu toe ook de enigste die ik gemaakt heb. We schoten plaatjes van mij gitaar spelend in de Oosterhaven en op de Grote Markt. De orgelsolo knipte ik eruit, omdat ik niet genoeg beeldmateriaal had.

Round the clock
Ook als 28-jarige mag je wel eens verzuchten dat de tijd zo snel gaat. Al klinkt het nu een beetje lachwekkend als je nagaat dat ik me toen in feite al een soort van ‘oud’ voelde. “Life once seemed so endless but now it’s here to stay, I’ve got the feeling I need to use every minute of the day.” 2002 was een erg hectisch jaar geweest, veel drukte op mijn werk in de drukkerij, 3 albums gemaakt (solo en met Mike Cubrik) en repeteren en optreden met Dusc. En nog voelde ik me schuldig dat ik niet genoeg deed. Vreemd… Calvinistisch trekje van mijn vader.

Let’s go to the lovehouse
Hier gebruik ik mijn elektrische gitaar ook weer akoestisch. Best wel grappig, want vooral in de “Impostor” tijd zat ik juist te springen om een ‘distortion’ geluid. Maar “Lovehouse” is een soort Unplugged-nummer. Het gaat over liefdeloze seks in parenclubs waarbij een aantal deelnemers juist op zoek zijn naar échte intimiteit en liefde. Een eng wereldje.

Melody addiction
Dit nummer is eigenlijk een voorloper op “Brainwave”, de opvolger van dit album. Puur gitaar, bas en drums, een rockgeluid. Iets waar ik jaren naar op zoek was en probeerde na te bootsen op keyboards. Maar met een echte gitaar in mijn handen voelde ik me een stuk stoerder. De tekst is best humoristisch. “You broke the strings on my guitar, you pulled the keys off of my piano.” De vriendin van de hoofdpersoon klaagt over te weinig aandacht van haar musicerende vriend. Maar hij krijgt juist inspiratie van haar. Zij is eigenlijk de oorzaak van zijn muziekverslaving. Ik had als titel misschien beter “Music addiction” kunnen kiezen, maar vond “Melody” toch nog iets eleganter klinken. En het sluit ook goed aan op de vele melodieuze nummers op “Escape to nowhere”.

Follow the river
Als 28-jarige woonde ik nog bij mijn ouders en ik begon me een beetje een laatbloeier te voelen, die maar geen afscheid kon nemen van zijn jeugd. Omdat ik feitelijk niets te klagen had in mijn ouderlijk huis én omdat ik nog niet wist waar ik wilde gaan wonen was het erg moeilijk om een knoop door te hakken. Aan één kant wou ik op eigen benen staan, aan de andere kant durfde ik nog niet goed. Ik miste het zelfvertrouwen wat ik nu wel heb. Maar goed, dat geldt waarschijnlijk voor ons allemaal.

Big explosion
Ik had het gevoel ik stil stond terwijl de hele wereld in beweging was. Ik wou graag een ‘Big explosion’, wat niets te maken heeft met een letterlijke explosie, maar meer met de adrenaline-kick van een fantastische gebeurtenis. Zoiets kun je natuurlijk niet afdwingen, dat weet ik nu. Het zou ook best kunnen dat het te maken had met het feit dat ik kon steeds geen fijne woning in de stad had gevonden. Ik zocht me een ongeluk, maar er was altijd wel iets te vinden waardoor de koop niet kon doorgaan.
Ik begon meer zelfvertrouwen te krijgen in mijn eigen (beperkte) gitaarspel en speelde meerdere solo’s in dit nummer.

Suspicion
Dit instrumentale pianonummer is een rustpunt op het album. Geïnspireerd door Elton John, waar ik nog steeds veel naar luisterde.

Friends forever
De hoofdpersoon in dit nummer haalt veel kattenkwaad uit met zijn vriend, maar wordt uiteindelijk flink door hem belazerd. Hij belandt in de gevangenis terwijl zijn vriend vrijuit gaat. “We said we’d be friends forever, we said we would die together”. Losjes gebaseerd op “Roaring days” van Tom Robinson.

Escape to nowhere
Dit nummer nam ik als laatste op, het is eigenlijk een bonustrack. Maar ik vond het jammer dat dit album geen titelnummer had. Het ‘Nowhere’ in dit nummer is niet de hemel, maar de stad. Een aantal mensen in mijn omgeving (waaronder mijn moeder) vonden Groningen geen geschikte plek voor mij om te gaan wonen. Dit nummer was een soort protest tegen die protesten. Al klinkt er veel twijfel in door: “It might be heaven, it might be hell.” Jammer van het valse slotakkoord. Gitaar stemmen zou nooit mijn hobby worden.