Na de rock van “Brainwave” neem ik op “Bachelor Blues” behoorlijk wat gas terug. De gitaar speelt een minder grote rol en de teksten zijn persoonlijker geworden. Het gaat vaak over mijn vrijgezellenbestaan én mijn wens om een ander leven te beginnen in de stad. 

City girlfriend
Na een paar dagen Londen weet ik het zeker: ik hoor in de stad. De gezelligheid, de levendigheid, het gevoel dat er van alles staat te gebeuren. Maar ja, er is ook nog een andere kant van mij die van de natuur en de rust houdt. Hoe ga je dat verenigen? Toch zing ik in dit nummer: “I wanna live there, no matter what!” en zie mezelf al lopen met een vriendin, die ik in de stad heb leren kennen. En dan ben je ook weer bij de basis van mijn droom om van het platteland naar de stad te verhuizen: in de hoop om de liefde te vinden.
Een groots nummer, met veel galm en blazers. In de coupletten speel ik de hele tijd hetzelfde gitaarakkoord, maar doordat de bas om de vier maten een andere grondtoon speelt klinkt het toch anders.

You’ve got to be crazy
Af en toe moet je even doen alsof je gek bent, anders is dit leven niet te harden. Als je wordt geconfronteerd met alle ellende in het journaal en vervelende mensen in het algemeen kun je je soms erg machteloos voelen.
Dit electro-achtige nummer is erg serieus, maar ik heb er toch een amusante house-brug in verwerkt om het ‘crazy’-effect te vergroten. In het refrein flirt ik voor het eerst met disco. Een paar jaar later zou ik een aantal disco-nummers schrijven maar die zijn niet op een album belandt. Sowieso vermijd ik op dit album het standaard pop/rock-idioom zoveel mogelijk.

The Buckshot sessions
Af en toe ging ik naar café Buckshot in Groningen, waar dit nummer naar genoemd is. Dan zag ik een meisje staan, dacht dat ze alleen was, tot er een jongen aan haar zijde verscheen. Of niet. Ondertussen genoot ik van de muziek (meestal jazzy) en droomde weg bij het idee dat ik misschien ooit op dat podium zou mogen staan.

Fear everything
Sommige mensen zijn werkelijk bang voor alles en zoals Robert Long ooit zong: “Wie het meeste angst heeft, heeft vaak het minst te vrezen.” De hoofdpersoon in dit nummer wil daar niets van weten. Bang zijn geeft hem zelfs een goed gevoel, alsof hij dan meer controle over zijn leven heeft dan als hij zich nergens druk om maakt en vervolgens verrast wordt door het noodlot.
Het gitaarmotiefje zette ik in een loop en daar bouwde ik de rest omheen. Om niet teveel in herhaling te vervallen voegde ik twee instrumentale stukjes in. Een feest om in te zingen. Jammer van het slotakkoord; waarom ik een nummer dat in A staat eindig op een C-akkoord is mij nu nog steeds een raadsel. Een fade-out was beter geweest.

Something got in the way
Een nummer met een meer electronische benadering, net zoals “You got to be crazy”. Tekstueel gaat het over dat sommige dingen in het leven tegenvallen; soms kun je je ergens op verheugen en dan valt het in de werkelijkheid heel erg tegen. “Now I’m 28 I know that choosing is so hard to do,” slaat op mijn onmacht om een keuze te maken waar ik wou gaan wonen. “Always weighing the pros and cons”. De tweede stem in het laatste refrein heeft een enorme galm, wat voor een afstandelijke sfeer zorgt. Ik speel dit nummer nog regelmatig, ook omdat ik het een mooi akkoordenschema vind.

Yo solo
Dit is mijn favoriet van “Bachelor blues”. Ik ben sowieso gek op latinmuziek én op de Spaanse taal. Het sluit goed aan op het concept van dit album: een ode aan het vrijgezellenleven. De hoofdpersoon wil zijn vrijheid onder geen beding kwijtraken.

Breaking my own rules
Niets zo bevrijdend als je eigen regels breken. Ik kwam op het idee voor dit nummer toen mijn moeder me wees op een opmerking van een jaar eerder die haaks stond op wat ik die dag zei. Ik zit veel in mijn hoofd en dan is het logisch dat je soms of misschien vaak van gedachte verandert over iets. Dat kan voor andere mensen heel erg verwarrend zijn. Ze hebben een bepaald beeld van jou en je standpunt en opeens blijkt dat anders te zijn.

The beauty of it all
De schoonheid van het leven zit in de kleinste dingen, eigenlijk is het onbeschrijfelijk. Vandaar dat het refrein van dit nummer tekstloos is en alleen wat falsetto zang (met veel galm) bevat. “Anyone who ever doubted if there’s a God,” Tja, zelf ben ik niet gelovig, maar ik vond het wel mooi om het idee van een god in dit nummer te verwerken. Voor mij staat het idee van god voor de natuur.

Bachelor blues
Op de hoes kun je een foto van mij bij de Big Ben zien, gespiegeld en wel. In het titelnummer fantaseer ik over een wandeling door Londen, op zoek naar mijn lief. Ik vind “Policecars were screaming down in Oxford street” een mooie beginregel. Toen ik dat eenmaal had verzonnen, kwam de rest van de tekst zichzelf. Ik was in januari 2004 in Londen, tijdens druilerige dagen en die sfeer heb ik in dit nummer geprobeerd te pakken. Ik herinner me veel grijstinten, regen en kou. Maar het waren vier mooie dagen die eigenlijk de aanzet waren voor dit album. Opgenomen in de lente, maar klinkend als de herfst.

You’re my home
Een ode aan mijn geboorteplaats Veendam, waar ik drie jaar later zou gaan wonen. De combinatie van piano en kerkorgel heb ik geleend van het nummer “Where’s the Shoorah” van Elton John. “When I first got out I couldn’t breathe, I was blue,” gaat over mijn moeizame geboorte. “Doing naughty things in the park” over jointjes roken in het Julianapark een aantal jaren eerder.