Mangoboot

Eén ding is zeker: mijn reis naar Kenia in januari 2011 was onvergetelijk! Maar ik ben daar twee keer zeeziek geweest en dat was niet fijn. Onderstaand stuk komt uit mijn verslag. “B.” was 1 van mijn reisgenoten en “A.” was de eigenaar van de boot.

Vanmorgen werd ik wakker met de gedachte: wat zou ik toch graag een dag hier willen relaxen, in plaats van snorkelen, wat B. had geregeld. Qua energiepijl kan ik niet aan hem tippen. Hij is zelfs na een nacht van 2 uur slapen ‘ready to go’, maar goed, we hadden de snorkeltrip al geregeld.

A. en zijn kameraad waren al op tijd (een unicum hier in Afrika) en leidden ons naar de mangoboot. Onze voorzitter zei: “Betaal niet meer dan 500 shilling per persoon!”, maar wij hadden A. de vorige keer een beetje extra toegestopt.  Vandaag spraken we een bedrag af van 1300 shilling, dus 8 euro meer dan gebruikelijk. A. had een mand vol schelpen bij zich, in de hoop dat we ook nog wat van hem zouden kopen en zijn vriend zei dat ie nieuwe schoenen nodig had. Ondanks dat ik het best snap dat de Keniase mensen ons als geldmachines zien, krijg ik een beetje een buslul van al dat geschooi.

Met de mangoboot voeren we een stuk op de oceaan en de boot schommelde als een gek omdat het water behoorlijk hoog stond. Het rare was dat de rif, dat het ondiepe en het diepe gedeelte scheidt en normaal als een rechte lijn zichtbaar is, ontbrak. A. zei dat het hoog water was en we maar vanaf de boot moesten springen om te snorkelen. Over anderhalf uur (!) zou het tij keren en de rif droog komen te staan. B. sprong lenig van de boot en ik volgde (met tegenzin) zijn voorbeeld. Bah, dacht ik, totaal geen zin. Als die gasten wegvaren hebben we een probleem. Ik was vrij snel moe van het snorkelen en klom heel klungelig terug op de boot. Opeens werd ik hondsberoerd van het geschommel en de zwaar brandende zon. A. stelde voor om een stuk verder te varen, waar het ondieper was en je kon staan. Maar ik had ook totaal geen zin om al die tijd te wachten tot het tij keert en vooral niet omdat we geen eten bij ons hadden.

Ik werd ondertussen steeds beroerder in de mangoboot, 2 kilometer van de kust, in de brandende zon, tussen 4 druk pratende Kenianen. Ik zei tegen A. dat ie me naar de kust moest brengen. Wou hij B. eerst ook nog achterlaten in het water! Ja hallo, dat doen we niet! Dus B. geroepen dat we vertrekken en terug naar de kust gevaren waar ik met een opgelucht gevoel uitstapte.

Eindelijk rust. Iets wat ik de afgelopen week niet heb gehad. Ik ben geen 25 meer. Cappuccino en water gedronken bij Sands of Nomad en lekker uitgekeken over het strand en de oceaan, met een oude hond naast mijn stoel. Heerlijk. This is Africa, indeed!