Welkom

Hallo, ik ben Michel. Ik ben een freelance vormgever die ook schrijft en muziek maakt. Voel je vrij om op mijn site rond te neuzen en eventueel te reageren.
Ik ben 41, pas getrouwd en woon in het Noorden des lands.

Come on and dance

come-on-and-dance-coverIk heb twee albums van Cat Stevens, “Tea for the Tillerman” (1970) en “Matthew and son” (1967). Het grote verschil tussen die twee is dat de eerste een echte singer/songwriter-achtige plaat is en de tweede meer een pop-plaat. Mijn favoriet is “Come on and dance” en dat komt waarschijnlijk door het steeds terugkerende motiefje en het uitbundige refrein. Deze week heb ik een poging gedaan om een eigen versie van dit nummer te maken. Af en toe een liedje coveren is niet alleen erg leuk, maar ook heel leerzaam.

In de bajes

Sinds kort hebben mijn vrouw en ik een museumjaarkaart. Ik denk dus dat de komende tijd wat blogs zullen verschijnen over onze bezoeken. Het eerste bezoek was een paar weken geleden, in het gevangenismuseum in Veenhuizen. Deze stond boven aan de lijst en het was zeker de moeite waard om daar een kijkje te nemen.

Als je door Veenhuizen rijdt, valt het je op dat de veelal statige huizen aan het kanaal allemaal spreuken bevatten. Meer dan 100 gebouwen zijn rijksmonumenten.

Het voormalig werkgesticht wat nu is omgebouwd tot een museum bevindt zich in een prachtige groene omgeving. Ondanks de drukte van de vele bezoekers heerste er een serene rust. Ook al is de kalme sfeer erg prettig, het voelt ook een beetje sinister. Want je beseft je terdege dat je op een plek bent waar heel wat is gebeurd.

In het eerste deel van het museum wordt je geconfronteerd met de vele pijnlijke en onmenselijke manieren van straffen in de middeleeuwen. Een houten pijnbank, een radbraakkruis, hand- en voetboeien. Vaak vonden deze martelingen in het openbaar plaats. Niet zelden werd er een onschuldige ter dood veroordeeld.

In latere jaren werd het beleid veel milder. Maar eigenlijk pas sinds de twintigste eeuw werden gevangenen gezien als mensen met niet alleen plichten, maar ook rechten. De cellen werden groter en luxer, en gedetineerden kregen de kans om zich te ontwikkelen tijdens hun tijd in de bajes.

Sommige mensen deden een poging om te ontsnappen. In 2010 wist Tottie Kiel uit de Bredase gevangenis te ontsnappen door een tunnel te graven. Na zes weken op vrije voeten te zijn geweest, werd ze weer opgepakt om de rest van haar straf uit te zitten. Er verscheen een boek van haar verhaal.

Door het laatste deel van het museum ben ik anders gaan denken over criminaliteit. In deze ruimte werd aandacht besteed aan het persoonlijke verhaal van een aantal gevangenen. Behalve mensen die door allerlei (geld)problemen het verkeerde pad op zijn gegaan, zijn er ook mensen waarvan het criminele gedrag genetisch bepaald is. Zij hebben moeite met het beheersen van hun impulsen en kennen weinig discipline. Iets om over na te denken.

image

De scheve toren van Ljouwert

imageGistermiddag liep ik door de kleine kerkstraat in Leeuwarden. Ik liep langs de viswinkel waar ik jaren geleden met mijn moeder heel wat visjes heb weggehapt. Even verderop verscheidende culinaire winkeltjes die allerlei delicatessen verkopen. Voor een aantal van die winkels stonden kraampjes, waar je de aangeboden waren kon proeven. Diverse worstsoorten, koeken, noten en kaas.

Aan het einde van de straat kwam ik uit op een enorm plein met een grote toren. Hij bleek niet helemaal recht te staan. Ik was aanbeland bij de scheve toren van Leeuwarden. Grappig. Ik ben ooit langs Pisa gereden maar had geen trek om de befaamde toren aldaar te bekijken. Te clichè. Maar dat we er in het noorden ook eentje hebben is wel bijzonder.

De toren heet De Oldehove. In 1529 gebouwd, naast een kerkgebouw. Onder het bouwen begon de boel al te verzakken. Toch maar afgebouwd. Jaren later tijdens een grote storm stortte de kerk in. Deze werd afgebroken en zo bleef de toren eenzaam en alleen achter.

Balloërveld

imageOp deze zonnige zaterdagmiddag zochten wij de rust op. Het Balloërveld, een heideveld van 367 hectare, niet ver van Assen. Het mooie weer lijkt maar niet op te houden. Geen straf om te genieten van heide, zandverstuivingen en bomen. Een plek met veel historie, grafheuvels en Middeleeuwse karrensporen. Ook zijn er nog loopgraven te vinden uit de Tweede Wereldoorlog.

Tijdens onze wandeling hoorden we een paard hinniken. In de verte zagen we hem aankomen. Afwisselend in galop en draf. Het meisje dat op het paard reed kreeg waarschijnlijk les van de dame die naast haar fietste. Toen ze uit het zicht waren hoorden we het paard nog steeds uitbundig hinniken. Tja, een prachtige plek en geweldig weer. Wat willen mens en dier nog meer?

De vorige keer dat wij hier waren was op 5 mei. In het gras naast het fietspad zagen we opeens iets bewegen. Het bleek een jong slangetje te zijn, soepel glijdend door het hoge gras. Samen met nog twee andere mensen zaten we op onze hurken naar dit diertje te kijken, totdat er een iets groter slangetje opdook. Mama, waarschijnlijk.

imageEven verderop kwamen we aan bij de schaapskooi. Het was een geblaat van jewelste toen de herder de honderden schapen de kooi inleidde. Elk schaap bleek zijn eigen geluid te hebben. De meeste lammetjes hadden de baard nog niet in de keel. Als je zo’n kudde een tijdje staat te observeren, zie je ook steeds meer verschillen. Geen schaap is hetzelfde. Een aantal opstandelingen waren een andere kant opgelopen, maar werden door honden weer teruggehaald. Verder leek alles gesmeerd te gaan. Je krijgt wel respect voor het beroep van schaapsherder. Blijft toch een zootje ongeregeld, zo’n kudde.

Voor iedereen die zijn hoofd eens lekker leeg wil maken is wandelen of fietsen op het Balloërveld beslist aan te raden!

Cyberpesten

imageSoms zie je een film die niet zo zeer briljant is, maar die op de één of andere manier toch wel een bepaalde indruk achterlaat.

‘Cyberbully’ gaat over een meisje dat gepest wordt door haar klasgenoten via een chatsite. Tijdens de film denk je de hele tijd: ‘Blokkeer die pestkop’ of beter nog: ‘Deactiveer je account’ en het blijft onduidelijk waarom dit niet bij het gepeste meisje opkomt. Maar de film maakt wel goed duidelijk dat het pesten niet ophoudt wanneer de schoolbel is gegaan. Haar leven wordt een hel omdat iedereen uit haar klas de negatieve roddels over haar gelooft. Uiteindelijk blijkt dat een goede vriendin van haar hier ook nog een hand in heeft gehad.

Wanneer de moeder van het slachtoffer de vader van één van de pestkoppen spreekt, zegt hij dat hij als advocaat geen kwaad ziet in de felle taal die zijn dochter heeft geuit. Ze mag zeggen wat ze wil, want in dit land geldt de vrijheid van meningsuiting.

Nu is dit maar een film en fantasie. Maar in het echte leven komt cyberpesten ook voor. Gruwelijk zijn de verhalen van jonge meisjes die zichzelf van het leven beroven. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor pesten. Ik sprak een aantal maanden geleden met een onderneemster die gespecialiseerd is in het begeleiden van mensen in pest situaties. Want het komt niet alleen op school voor. Er worden ook mensen op hun werk gepest. Soms wordt er gesuggereerd dat het slachtoffer meer van zichzelf zou moeten afbijten. Maar dat is een verkeerde denkwijze. Niet iedereen is daartoe in staat. Het gaat om het pesten zelf. Dat is verkeerd!

Schande

diederik_stapel_In 2011 werd hoogleraar Diederik Stapel ontmaskerd. Hij had gefraudeerd met zijn werk als onderzoeker in de sociale psychologie. De hele media ontplofte en sprak schande van deze man, die zelf resultaten in zijn computer klopte van onderzoeken die niet hadden plaatsgevonden. Wat beweegt iemand om niet alleen zijn carrière op het spel te zetten, maar ook de relatie met zijn gezin, familie en vrienden? In zijn boek ‘Ontsporing’, dat ik gister uitgelezen heb, gaan de rillingen door je lijf als je leest hoeveel impact zijn fraude op zijn geliefden heeft gehad.

Stapel is de bekendste fraudeur in de wetenschap, maar zeker niet de enigste. Dagblad van het Noorden columnist René Diekstra werd ooit beschuldigd van fraude en ging ook zwaar door het stof. Al was dat van een hele andere orde dan wat Stapel heeft gedaan. In de wetenschap is het blijkbaar mogelijk om informatie om te buigen, te kopiëren en uit de duim te zuigen. Dat mensen zo emotioneel reageerden dat er een wetenschapper had gefraudeerd, komt vast omdat in deze tijd meer waarde aan de wetenschap gehecht wordt dan aan bijvoorbeeld het geloof. Dat was vroeger wel anders.

Na het lezen van zijn boek heb ik toch een gevoel van mededogen voor Stapel gekregen. Hij komt waarschijnlijk nooit meer aan de bak en wordt na vijf jaar nog door veel mensen nagewezen. Okay, hij heeft gelogen. Maar dat hebben de banken ook. En politici. Zij gaan wel vrijuit en hebben geen slapeloze nachten van de schade die ze hebben aangericht.

Dankzij de bijen

cjidixwxaaaqs2zOp de gezondheidsbeurs woonde ik een lezing bij van het AllergiePlatform en daar werd verteld dat honing een natuurlijk middel kan zijn tegen hooikoorts. Het gaat dan wel om honing uit de buurt waar je woont. Gelukkig had ik dit jaar niet veel last van hooikoorts; een beetje in de periode april/mei. Dus de drang om een imker te zoeken was niet erg groot.

Een dag voordat we op vakantie gingen streek er een zwerm bijen neer op onze hederahaag. Ik had nog nooit zoiets van dichtbij gezien en wist eigenlijk geen raad. Vooral niet omdat we op dat moment wel andere zaken aan ons hoofd hadden. Gelukkig beloofde een buurman van een paar huizen verderop dat hij het in de gaten zou houden. Mochten ze na een dag niet weg zijn, zou hij een imker regelen om de duizenden bijen vakkundig te verplaatsen. Maar vlak nadat ik bovenstaande foto had gemaakt, vlogen ze weg en bleek dat ze onze tuin alleen als overnachtingsplek hadden gebruikt.

Zondag werd er een oogstfeest gehouden bij de volkstuintjes in Borgerswold. Daar spraken we met een man van de Nederlandse Bijenhoudersvereniging. Hij verkocht Veendamse honing. Uiteraard een potje gekocht. Misschien helpt het om mijn hooikoorts het aankomende jaar helemaal uit te roeien. Dankzij de bijen.